Reviews: SAT406
< Обратно к релизу / Back to page
In rapid succession two songs have recently surfaced from a new album by the Polish blackened tech-death band Impermanence, one of which we’re premiering today and the other of which is a “near premiere”. The name of the album is Anicca. It’s derived from Buddhist terminology and signifies impermanence – which is why, in a sense, the album can be considered self-titled. The band further explain:
The lyrical layer explores themes of transience and the search for purpose in the world around us. The album’s composition begins and ends with the ticking of a clock, clearly marking both the start and the conclusion of the story being told. Each track presents a different narrative, offering a unique perspective on the somber aspects of human nature. This concept extends beyond the lyrics, shaping the band’s overall artistic identity.
The song we’re premiering today is “Spiritual War“, and it’s a real jaw-dropper.
In some respects the song does sound like warfare, with drums booming like artillery and the guitars rapidly whizzing like bursts of bullets and sending fast flares to flash above them. Warlike roars and ravaged screams expel the words in the midst of the instrumental mayhem. The guitars also seem to scream — and to ecstatically swirl and dart, eye-popping in the dexterity of their performance.
The song is one of many facets, ever-changing, and so as the drums begin to rumble and tumble the notes ring out like beckoning chimes, leading us toward a sequence of fascinating guitar solos and then a finale of howling, fleet-fingered and fleet-limbed extravagance.
It’s really quite a breathtaking song, a technical death metal romp, but with twists and turns that aren’t common for the genre.
And now let’s turn to that second song we mentioned at the outset. Its name is “Sorrodise” and Impermanence released it with a video just a few days ago.
The video itself is a captivating experience, blending together footage of Impermanence performing in a nighttime setting backed by flames and smoke with a mysterious narrative of a blindfolded young woman in the desert — and a strange sequence of objects she encounters.
The song is every bit as thrilling as the one we’ve premiered, and even more so because we get to see the howling madman behind the mic and all the instrumental adventurers doing their intricate, mind-bending things. The soloing is again a standout feature of the song, this time fluidly weaving an Arabian spell, backed by thunderous jolts and screams of stunning duration.
Anicca will be co-released on October 16th by Satanath Records and Sanatorio Records. It’s available in a jewel-box CD edition, and digitally. The labels strongly recommend it for fans of Morbid Angel, Akercocke, Svart Crown, Sulphur Aeon, Enslaved, Alkaloid, Dark Fortress, Beyond Creation, and Unleashed. The cover art is by Alicja Michalec.
https://www.nocleansinging.com/2025/08/25/an-ncs-premiere-impermanence-spiritual-war/
Debiutancki album to zawsze moment szczególny – punkt wyjścia, deklaracja intencji, pierwszy ślad na dźwiękowej mapie. W przypadku krakowskiej formacji Impermanence, płyta „Anicca” nie tylko spełnia te oczekiwania, ale wręcz uderza z siłą zegara odliczającego czas do ostatecznego rozpadu – technicznie, ciężko, ale z wyczuciem i własnym charakterem.
Już samo intro wprowadza słuchacza w stan podskórnego napięcia. Tykanie zegara, niepokojące tło – krótka, acz skuteczna budowa napięcia. Nie jest to przerywnik, a zaproszenie do świata, w którym wszystko zmierza ku końcowi.
Następnie wchodzi „Sorrodise” – otwieracz z klasą. Marszowe tempo perkusji, potężne, acz melodyjne riffy oraz wokal, który jest nie tylko agresywny, ale i czytelny. Kompozycja jest zrównoważona, a kontrast między ciężarem a przebojowością robi bardzo dobre wrażenie. Zwieńczenie solówką i domykającym screamem idealnie podbija dramaturgię.
Kolejny numer, „Apocalypse”, nie pozostawia złudzeń – tu nie ma miejsca na wytchnienie. Perkusyjna nawałnica i kolejne warstwy gitar brzmią jak kontrolowane zniszczenie. Solówka nie przerywa impetu, lecz wchodzi organicznie, pozostając w dialogu z blastami i wokalem. Całość robi wrażenie przemyślanej furii.
„Spiritual War” to jazda bez trzymanki. Breakdowny, wyeksponowane dwie gitary i świetnie słyszalny bas – ten numer to pokaz siły całego zespołu. Co ważne, nie ma tu chaosu – wszystko jest odpowiednio osadzone, a mimo agresji i szaleństwa, kompozycja zachowuje przejrzystość. Ekspresja wokalna wybija się na pierwszy plan i współgra z instrumentalną intensywnością.
Na poziomie kompozycyjnym i brzmieniowym, „Anicca” robi bardzo dobre wrażenie. Gitary są techniczne, ale nie popadają w jałowe popisy. Perkusja urozmaicona, nie gra „na jedno kopyto”, a wokale – choć brutalne – zachowują przejrzystość i dramaturgię. Czuć tu inspiracje death metalem lat 90. i 2000, ale przefiltrowane przez nowoczesną produkcję i osobisty sznyt.
Lirycznie zespół również nie idzie na skróty – tematyka oscyluje wokół duchowości, przemijania, walki wewnętrznej i kosmicznego niepokoju. Nie jest to typowa deathmetalowa rzeźnia, a raczej próba osadzenia brutalności w egzystencjalnym kontekście – co zasługuje na uznanie.
Współpraca z Satanath Records oraz zaangażowanie w proces produkcyjny dają efekt, który z czystym sumieniem można nazwać profesjonalnym debiutem. Impermanence nie próbują być kimś innym – idą swoją drogą i słychać, że wiedzą, dokąd zmierzają.
Podsumowanie:
Impermanence daje nadzieję, że w Polsce wciąż rodzi się ambitny, bezkompromisowy death metal. „Anicca” to płyta zbudowana na solidnych fundamentach – łączy ciężar z melodią, technikę z dramaturgią, agresję z refleksją. To dopiero początek ich drogi, ale już teraz słychać, że to zespół, który ma coś do powiedzenia – i umie to zrobić głośno.